Η λίμνη Κομήτη είναι η μεγαλύτερη από μια σειρά λίμνες που απλώνονται η μία μετά την άλλη κοντά στη Βόνιτσα. Την αποκαλούν επίσης το Μεγάλο Λιμνοβρόχι.
Τα Λιμνοβρόχια είναι πέντε μικρές, κυκλικού σχεδόν σχήματος, λίμνες γλυκού νερού στα νότια του Αμβρακικού. Η ονομασία «Λιμνοβρόχι» μάλλον αναφέρεται στην τροφοδοσία τους από τις βροχές ενώ μια άλλη εκδοχή λέει ότι πρόκειται για παραφθορά της λέξης «λινοβρόχι», η οποία προέρχεται από την χρήση των νερών για την επεξεργασία του λιναριού.
Το όνομα λίμνη Κομήτη, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και από το παρακάτω βίντεο, το πήρε εξαιτίας του σχήματος της.
Η λίμνη βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στην Βόνιτσα και απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Στα βόρεια και ανατολικά της απλώνεται ο κάμπος της Βόνιτσας και στα νότια και δυτικά υψώνεται ο λόφος της Ορνίτσας. Η λίμνη έχει περίπου 900 μέτρα βάθος και απλώνεται σε μια έκταση 52 στρεμμάτων.
Αναζητήστε ευκαιρίες στον νομό Αιτωλοακαρνανίας στις σελίδες του γραφείου :
Η Ελλάδα είναι γεμάτη από κάστρα και φρούρια που το καθένα έχει τη δική του μοναδική και ξεχωριστή ιστορία. Κάστρα διάσημα όπως το Κάστρο των Ιωαννίνων και άλλα λιγότερο γνωστά αλλά με εξίσου ενδιαφέρουσα ιστορία και χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι το περίφημο «Κόκκινο Κάστρο» το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κάστρο στην Κάρυστο το οποίο είναι γνωστό και ως Castello Rosso. Ένα από τα πιο όμορφα ελληνικά κάστρα.
Το ελληνικό «Κόκκινο Κάστρο» και η ιστορία του
Το Castello Rosso, λοιπόν, είναι ένα φρούριο μεσαιωνικό το οποίο βρίσκεται στην Κάρυστο της Εύβοιας. Θα το βρεις ανάμεσα στα χωριά Μύλοι και Γραμπιά και αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά κάστρα της εποχής. Μάλιστα, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 έγιναν πολλές μάχες για την άλωσή του με μπροστάρηδες τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Νικόλαο Κριεζώτη και τον Γάλλο φιλέλληνα Φαβιέρο. Τελικά, το κάστρο άνοιξε τις πόρτες του στους Έλληνες μετά την απελευθέρωση, το 1833.
Η ιστορία του κάστρου με το ιδιαίτερο όνομα φαίνεται πως ξεκινάει κάπου το 1030 οπότε και θεωρείται ότι κατασκευάστηκε το πρώτο οχυρό από τους Βυζαντινούς. Στην πραγματικότητα, το Κόκκινο Κάστρο χτίστηκε πάνω στις βυζαντινές βάσεις σύμφωνα με μια εκδοχή από το βαρόνο Ραβανό Δαλεκάρτσερι μεταξύ 1209 – 1216. Αργότερα καταλήφθηκε από τους Φράγκους και έπειτα αγοράστηκε, όπως αναφέρουν ιστορικές πηγές, από τους Ενετούς οι οποίοι το κατείχαν για περισσότερα από 100 χρόνια. Στη συνέχεια κατά την οθωμανική περίοδο και έως το 1830, το κάστρο οχυρώθηκε ακόμη περισσότερο από τους Τούρκους.
Γιατί ονομάστηκε έτσι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ελληνικά κάστρα
Το όνομα του κάστρου είναι λογικό και έχει εξήγηση αν γνωρίζει κανείς το υλικό από το οποίο κατασκευάστηκε. Είναι χτισμένο από το τοπικό υλικό, τον κόκκινο σχιστόλιθο. Όσον αφορά την κατασκευή του έχει ακανόνιστη περίμετρο με πύργους και αποτελείται από μία εξωτερική ισχυρή οχύρωση. Μπαίνοντας στο εσωτερικό, θα έχεις την ευκαιρία να θαυμάσεις το μεγαλοπρεπές διώροφο κτήριο το οποίο μάλλον ήταν στο παρελθόν κατοικία. Στη βόρεια πλευρά του κάστρου είναι η τελευταία αμυντική γραμμή του κάστρου.
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη και αξίζει να πας με την πρώτη ευκαιρία, σε ένα από τα ομορφότερα ελληνικά και παράξενα κάστρα.
Η πυραμίδα του Ελληνικού είναι ξεχωριστό μνημείο που έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον αρκετών ερευνητών. Πήρε το όνομα αυτό εξαιτίας του σχήματός του, είναι πυραμοειδές, μια μορφή που είναι σπάνια να βρεθεί στην Ελλάδα. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε κατασκευάστηκε και έτσι υπάρχουν αρκετές θεωρίες. Η πιο διαδεδομένη είναι ότι έγινε στον 4ο αιώνα π. Χ.
Υπάρχουν αναφορές ότι κατασκευάστηκε ακόμα πιο παλιά ωστόσο δεν κατάφεραν να στηριχθούν επιστημονικά σε βαθμό που απαιτείται.
Επίσης για την χρήση του έχουν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες επίσης. Στην αρχή έλεγαν ότι χρησιμεύει ως τύμβος, ως οχυρό ή ως φρυκτωρία.
Σύμφωνα με ένα αρχαίο κείμενο που έχει διασωθεί υπάρχει μια εξήγηση για την κατασκευή και την ιστορία της. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν στην εποχή του Παυσανία το συγκεκριμένο κατασκεύασμα ήταν διακοσμημένο με αργολικές ασπίδες και θεωρείτο τύμβος των πολιτών καθώς και των συγγενών που έπεσαν στις μάχες.
Αναζητήστε ευκαιρίες στον νομό Αργολίδας στις σελίδες του γραφείου :
Ομίχλη, ησυχία και ο ήχος από δεκάδες πουλιά να σου θυμίζουν την ομορφιά και την ηρεμία που σου προσφέρει η φύση. Αυτή θα είναι η πρώτη και βασική εικόνα που θα αντικρίσεις όταν θα βρεθείς στους Ψαράδες, στο γαλήνιο αυτό χωριό της λίμνης των Πρεσπών. Είναι ένα από τα πιο ανέγγιχτα μέρη της Ελλάδας παρά το γεγονός ότι αποτελεί δημοφιλή προορισμό για όσους επιλέξουν να επισκεφθούν τη Φλώρινα και τις λίμνες των Πρεσπών. Ένα ελληνικό χωριό με ιστορία που πρέπει να βάλεις στο πρόγραμμά σου με την πρώτη ευκαιρία…
Ψαράδες: Το μαγευτικό χωριό της λίμνης…
Οι Ψαράδες έγιναν περισσότερο γνωστοί όταν εκεί αποφασίστηκε να υπογραφεί η ιστορική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και πΓΔΜ. Βρίσκονται στη νότια όχθη της λίμνης Μεγάλης Πρέσπας και πρόκειται κυριολεκτικά για ένα ησυχαστήριο. Το μόνο που μπορεί να διακόψει τους ήχους της φύσης είναι η ευγενική φωνή των βαρκάρηδων που σου προτείνουν να σε πάνε μια βόλτα. Και σου προτείνουμε να δεχθείς μιας και θα ζήσεις μια ανεπανάληπτη εμπειρία στα νερά της λίμνης. Γίνεσαι ένα με τη φύση και αντιλαμβάνεσαι το πόσο μεγάλη αξία έχει στα ταξίδια σου να εξερευνείς κάθε γωνιά της και να δίνεις σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Εκεί θα έχεις την ευκαιρία να δεις από κοντά και τις σπάνιες τοιχογραφίες που βρίσκονται πάνω στους βράχους.
Αφού κάνεις τη βαρκάδα και ακούσεις τις όμορφες ιστορίες των Ψαράδων, μπορείς να απολαύσεις τη βόλτα σου στα στενά του χωριού. Η απόλυτη ησυχία ίσως σου θυμίσει κάποια εγκατάλειψη και όχι άδικα. Μην ξεχνάς, όμως, ότι βρίσκεσαι σε έναν ανακηρυγμένο παραδοσιακό οικισμό που διαθέτει μοναδική φυσική ομορφιά και βρίσκεται στην άκρη της Ελλάδας.
Δεν πρέπει με τίποτα να χάσεις μια επίσκεψη στην εκκλησία της Κοίμησης Θεοτόκου. Είναι ένας ναός του 19ου αιώνα. Η ζωή στους Ψαράδες γυρνά γύρω από τον κεντρικό πεζόδρομο και τα καφενεία. Εικόνες μιας άλλης παραδοσιακής Ελλάδας που δεν έχει χάσει το χρώμα της και τους ήχους της. Το ταξίδι στους Ψαράδες είναι ένα ταξίδι στο χρόνο και την ιστορία. Είναι μια εμπειρία φύσης και παράδοσης που δεν πρέπει να χάσεις. Η ευκαιρία να γνωρίσεις ένα από τα πιο αυθεντικά ελληνικά χωριά… δίπλα στη λίμνη.
Για ακίνητα στο νομό Φλώρινας, αλλά και γενικότερα την περιφερειακή ενότητα Δυτικής Μακεδονίας επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας: buy2greece.gr/en ή επικοινωνήστε μαζί μας :
Ο μικρός αυτός ναός του Ταξιάρχη βρίσκεται στον βράχο του Ζαλλόγγου και συγκεκριμένα ανατολικά του μνημείου των Σουλιωτισσών, κοντά στη μονή του Αγίου Δημητρίου. Το εκκλησάκι θεωρείται ότι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα όμως άλλοι ερευνητές αναφέρουν ότι η ανέγερση του έγινε 2 αιώνες αργότερα, δηλαδή τον 6ο αιώνα. Το 1975 – 1976 η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων ανέλαβε την αναστήλωση του με αποτέλεσμα σήμερα να λειτουργεί ως εξωκκλήσι.
Η παράδοση και ο βοσκός που βρήκε την εικόνα
Το μικρό εκκλησάκι των Ταξιαρχών συνοδεύει και μια παράδοση πολλών ετών. Η ιστορία λέει, λοιπόν, ότι ένας βοσκός, ο Σάββας βρήκε την εικόνα του Ταξιάρχη στο Ζάλογγο καθώς βοσκούσε το κοπάδι του. Ωστόσο, αρχικά νόμιζε ότι κάποιος την έχασε και έτσιέψαξε και ρώτησε στα γύρω χωριά και πληροφορήθηκε ότι η εικόνα που βρήκε ανήκε σε μια εκκλησία στο χωριό Ωρωπός, κοντά στον Λούρο.
Έτσι αποφάσισε να την πάει εκεί. Ωστόσο μετά από μερικές μέρες και ενώ πάλι έβοσκε το κοπάδι του, ξαναβρήκε την ίδια εικόνα και την ξαναπήγε πίσω. Η παράδοση λέει ότι μετά τα συμβάντα ο Σάββας από βοσκός έγινε μοναχός και κτήτωρ της μονής.
Αναζητήστε ακίνητα και οικόπεδα στον νομό Ηπείρου στις σελίδες του γραφείου :
Η Πελοπόννησος και τα χωριά της έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ένα από αυτά ήταν και η Δημητσάνα και με μια σε πολλούς άγνωστη ιστορία, κατάφερε να ξεγελάσει τους Τούρκους και να τους οδηγήσει σε μια πανωλεθρία.
Το χωριό της Δημητσάνας αποτέλεσε τον σημαντικότερο πυρήνα μπαρουτόμυλων, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης. Είχαν κατασκευαστεί 14 μπαρουτόμυλοι από τους οποίος παράγονταν κάθε μέρα 300 οκάδες μπαρούτι. Οι κάτοικοι της Δημητσάνας έφτιαχναν μπαρούτι μόνο για τον εαυτό τους αλλά σύντομα κάλυπταν ανάγκες και άλλων περιοχών κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης ενώ μετέφεραν την τέχνη από γενιά σε γενιά. Η διακίνηση του μπαρουτιού είχε κανονιστεί από ντόπιους αγωγιάτες σε άλλα μέρη της Πελοποννήσου, στην Στερεά Ελλάδα, στη Θεσσαλία και την Ήπειρο.
Το σχέδιο για να ξεγελάσουν τους Τούρκους
Η παραγωγή μπαρουτιού συνεχιζόταν κανονικά παρόλα αυτά οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να βρουν κάποια ίχνη πυρίτιδας όμως επέβαλαν σε μερικούς μπαρουξήδες να πάνε στην Τριπολιτσά για να δώσουν την συνταγή παραγωγής.
Εκείνοι όμως έκαναν κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο και με μεγάλο ρίσκο. Κατασκεύασαν μπαρούτι πολύ κακής ποιότητας και στην μάχη στο Βελτέτσι υπέστησαν μια πανωλεθρία κυριολεκτικά. Στην απολογία τους στους Τούρκους ισχυρίστηκαν ότι η μπαρούτη που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν αρκετά ώριμη.
Αναζητήστε ακίνητα στον νομό Αρκαδίας στις σελίδες του γραφείου :
Η ιστορία της Αττικής κρύβει τελικά πολλά περισσότερα μυστικά απ’ όσα γνωρίζουμε. Ιστορίες αληθινές που μπλέκονται με το θρύλο και τις παραδόσεις και γεγονότα που έχουν καταγραφεί όντας άγνωστο το κατά πόσο ισχύουν. Όπως για παράδειγμα, γνώριζες ότι η Πεντέλη κάποτε είχε μια λίμνη η οποία σήμερα δεν υπάρχει; Κι όμως ισχύει! Και συγκεκριμένα πρόκειται για μια λίμνη που την αποκαλούσαν «Βουλισμένη» και «Μαγεμένη Λίμνη» και η οποία κάποτε μπαζώθηκε. Το επίσημο όνομά της ήταν Θάλωσι και ακουστεί διάφορες θεωρίες γι’ αυτήν.
Η άγνωστη «Μαγεμένη Λίμνη» της Πεντέλης και πώς… εξαφανίστηκε
Η λίμνη Θάλωσι και είχε φανατικούς επισκέπτες δυτικά της Νέας Πεντέλης. Γύρω από την ιστορία της λίμνης έχουν ακουστεί πολλές ιστορίες. Μία από αυτές υποστήριζε ότι το κοίλωμα δημιουργήθηκε από την πτώση ενός μετεωρίτη. Ωστόσο, αυτή η θεωρία αμφισβητήθηκε με το επιχείρημα ότι οι μετεωρίτες εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστια ταχύτητα και είναι αδύνατο οποιαδήποτε βαρυτική διαταραχή στην περιοχή να εκτρέψει την πορεία ενός τόσο γρήγορα κινούμενου σώματος, έστω και για λίγα μέτρα.
Μαρτυρίες λένε ότι μυστηριωδώς κάθε 4 χρόνια τα νερά της «τραβιούνταν» και αποκαλύπτονταν ο βυθός της. Τότε τα παιδιά έβρισκαν ευκαιρία να παίξουν χτίζοντας σπιτάκια με τα φύκια. Τον υπόλοιπο καιρό που είχε νερό αποτελούσε δημοφιλή προορισμό για μπάνιο, αλλά και για βόλτα στις όχθες της ή βαρκάδα. Λέγεται επίσης οτι η λίμνη, διαμέτρου περίπου 100 μέτρων, αν και ρηχή, είχε ρουφήχτρες με αποτέλεσμα να πνιγούν αρκετοί λουόμενοι.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Δ. Καμπούρογλου η περίφημη Δούκισσα της Πλακεντίας συνήθιζε τα βράδια να κάνει βαρκάδα στη λίμνη, ολομόναχη. Αποτελούσε δημοφιλή προορισμό για μπάνιο, αλλά και για βόλτα στις όχθες της Η λίμνη διέθετε επίσης εξαιρετική ακουστική και δίνονταν συναυλίες. Υπάρχουν κι αναφορές για παράξενες οπτασίες των κατοίκων που επισκέπτονταν ή περνούσαν από την λίμνη. Όπως αναφέρει το βιβλίο «Ιστορία, θρύλοι και παραδόσεις του Πεντελικού Βουνού», η λίμνη «ήταν γιομάτη από λάμιες και νεράιδες. Λίμνη κακιά, αφού καταπίνει ή πνίγει ανθρώπους. Οι βοσκοί που περνούσαν από εκεί τις νύχτες αντίκριζαν έντρομοι τις λευκοντυμένες. Θεότητες να αστράφτουν στο σκοτάδι, να χορεύουν, να σιγοτραγουδούν και να λούζονται. Για αυτό έλεγαν πως αυτοί που μπαίνουν στη λίμνη, τους παίρνουν μαζί τους οι Νεράιδες ή τους πνίγουν μια και καλή!» Η λίμνη έγινε γήπεδο , αλλά συχνά πλημμυρίζει. Καθόλου μεταφυσικό. Η απόφαση για μπάζωμα της λίμνης ελήφθη το 1964 από τον δήμο. Σήμερα στη θέση της βρίσκεται το γήπεδο ποδοσφαίρου…
Βρίσκεταιανάμεσα στο νομό Ιωαννίνων και των Γρεβενών η Βάλια Κάλντα είναι μια πανέμορφη κοιλάδα σε ένα από τους πιο σπουδαίους και πιο παρθένους Δρυμούς της Ελλάδας. Πρόκειται για μια βαθιά και σχετικά στενή κοιλάδα στη Βόρεια Πίνδο η οποία είναι αρκετά δυσπρόσιτη. Αυτό την καθιστά σχεδόν απόκοσμη μιας και η παρουσία ανθρώπων εκεί είναι σπάνια. Γύρω από την κοιλάδα ορθώνονται τα βουνά Λύγκος και Μαυροβούνι και εκεί στα 1.400 μέτρα υψόμετρο. Είναι δημοφιλής προορισμός για τους λάτρες της πεζοπορίας και της ορειβασίας.
Αν κάποιος βρεθεί εκεί, δεν θα πρέπει να παραλείψει να επισκεφτεί και το πανέμορφο χωριό Βωβούσα.
Ένα χωριό πολύ γνωστό για το γεγονός ότι χωρίζεται στα δυο από ένα ποτάμι και φυσικά με όλα τα χαρακτηριστικά ενός χωριού, δηλαδή τζάκι, ζεστασιά και υπέροχους μεζέδες.
Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα θα παρατηρήσεις σίγουρα ότι παντού μικρά ή μεγάλα κάστρα. Φρούρια που έχουν χτιστεί σε διάφορες περιόδους και για διάφορους λόγους και τα οποία συνδέονται με πρόσωπα και γεγονότα. Και μπορεί κάποια ελληνικά κάστρα να είναι γνωστά αλλά μερικά είναι λιγότερο γνωστά ή και καθόλου. Όπως συμβαίνει και με το Φρούριο Τεκέ. Είναι ένα εντυπωσιακό κάστρο το οποίο διαθέτει μοναδική θέα και φτιάχτηκε από τον Αλή Πασά εκείνη την περίοδο.
Φρούριο Τεκέ: Το κάστρο με την μοναδική θέα
Το Φρούριο Τεκέ ή αλλιώς Κάστρο του Γρίβα βρίσκεται κοντά στην Βόνιτσα αλλά και στη Λευκάδα, στο ύψωμα ενός βραχώδη λόφου. Είναι ένα κάστρο το οποίο κατασκεύασε ο Αλή Πασάς στις αρχές του 190υ αιώνα. Θα το δεις στην πορεία σου από τη Βόνιτσα προς τη Λευκάδα και λίγο πριν από αυτή. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι σίγουρα η μοναδική θέα που διαθέτει προς τον Αμβρακικό, το Ιόνιο και τη Λευκάδα. Στην πραγματικότητα μιλάμε για έναν λόφο ο οποίος βρίσκεται σε μια λωρίδα στεριάς που εισχωρεί στη θάλασσα σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου από τη γέφυρα της Λευκάδας.
Και το σημείο αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Η θέση του επιτρέπει και κυρίως επέτρεπε τον πολύ καλό έλεγχο προ τη θάλασσα αλλά και τον από ξηράς δρόμο που ενώνει την Αιτωλοακαρνανία με τη Λευκάδα. Πώς πήρε αυτό το όνομα το φρούριο; Στην αρχή ο λόφος στον οποίο βρίσκεται το κάστρο ήταν γνωστός για μοναστηριακό μουσουλμανικό κτίσμα που ήταν κατασκευασμένο εκεί από το 1668. Γι’ αυτό είχε την ονομασία «Τεκές».
Ο Αλή Πασάς και η κατασκευή
Η σημαντική αυτή θέση του λόφου και στρατηγική του αξία έκαναν τον Αλή Πασά να τον αξιοποιήσει για τους σκοπούς του. Έφτιαξε έτσι ένα από τα οχυρά του. Αρχικά το Αλή πασάς των Ιωαννίνων προσπάθησε να μετατρέψει σε φρούριο το μοναστήρι που βρισκόταν εκεί, τον Τεκέ δηλαδή. Ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει ένα ασφαλές σημείο για να μπορέσει αργότερα να καταλάβει το κάστρο της Αγίας Μαύρας. Ωστόσο τον Ιούλιο του 1807 τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν στους Γάλλους, και η επίθεση του Αλή πασά ματαιώθηκε.
Αρκετά αργότερα ο Αλή πασάς παραχώρησε το φρούριο στην οικογένεια των Γριβαίων. Γι’ αυτό το λόγο εκτός από Φρούριο Τεκέ, ονομάζεται και «κάστρο του Γρίβα».
Δείτε το βίντεο από το κανάλι n.p. production του Youtube…
Το γεφυράκι βρίσκεται στον ποταμό Εύηνο στην Αιτωλοακαρνανία και συγκεκριμένα στον συνοικισμό Κάτω Δοσούλα Χρυσοβίτσας ή αλλιώς Καρέλι όπως το ξέρουν οι ντόπιοι. Μια ονομασία που προέρχεται από τη γνωστή κατασκευή καρέλι, δηλαδή το μοναδικό μέσο για διάβαση του ποταμού στο σημείο αυτό στο παρελθόν.
Το καρέλι είναι ένα ξύλινο κουτί το οποίο στηρίζεται με 4 καρούλια σε 2 χοντρά σύρματα, στερεωμένα σε σταθερές βάσεις εκατέρωθεν των οχθών του ποταμού. Το κουτί, μέσα στο οποίο μπαίνουν ένα ή δύο άτομα, κινείται με τη δύναμη των χεριών πάνω στα σύρματα από τη μία όχθη ως την άλλη.
Το πέρασμα από το συρμάτινο γεφυράκι με αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο είναι μια εμπειρία μοναδική!
Αναζητήστε ευκαιρίες στην Αιτωλοακρνανία στις σελίδες του γραφείου :
Buy2Greece.com 